Lütfen Tarayıcı Sürümünüzü Yükseltiniz.
 
BÖLÜM SPONSORU Egepen Egepen

Direnişin Bedeli Açık Cezaevi

Nazar boncuğu gibi bir tek ev kaldı eski Sulukule’den: Tarihi eser olduğu için yıkılamayan yüz yıllık Pembe Ev. Belediyenin kira desteği vaadiyle binadan çıkarmak istediği ama “Annem ve babam gibi bu evde ölmek istiyorum” diyen üç çocuk annesi Sezer Tanınmış ile şanlı Sulukule direnişini konuştuk.

Hürriyet Pazar
Direnişin Bedeli Açık Cezaevi

Fatih belediye ve TOKİ işbirliğiyle kentsel dönüşüm projesi yürütülen Sulukule’de inşaat alanı yüksek saclarla çevrili, kilitli kapısından sadece Pembe Evin sahibi Sezer Tanınmış girebiliyor. Yüzlerce binanın yıkılmasına rağmen Sulukule’de pembe evin hala ayakta durmasının bir nedeni var. Burası 2. derece tarihi eser tescilli. Üstelik belediye bünyesindeki Koruma Uygulama ve Denetim Bürosu (KUDEB) tarafından iki yıl önce restore edilmiş. Restorasyonun bedeli Sezer Tanınmış’ın babadan kalma emekli maaşından kesiliyor. Sezer Hanım’la Sulukule Gönüllüler Derneği’nde buluştuk. Kesintiye uğrayan baba maaşı yetmediği için atölyede başörtüsü paketliyordu.

Girmek de yasak çekim yapmak da

Özel güvenlik görevlileri inşaatın üstünde kuş uçurtmuyor. Semt sakini olarak sadece Sezer Hanım’ın üç çocuğuyla girebildiği inşaat bölgesine gazeteci sokulmuyor. Yanıbaşında yükselen tarihi surların üzerinden çekim yapmak istiyoruz, güvenlikçiler peşimize düşüyor. Tanınmış Ailesi’nin oğlu Samet (17), kızları Sevim (20) ve Selenay (8) ile birlikte yaşadığı, küçük kızının en sevdiği renk olduğu için şeker pembesine boyattığı evini ve inşaat alanının ortasındaki yaşamlarını soruyoruz Sezer Hanım’a, anlatıyor...

Direnişin bedeli açık cezaevi

Bir tek ben kaldım buralarda. Evimiz iki buçuk katlı, oturduğumuz üst katta üç, alt katta üç, yarım katta bir odası var. Babam kunduracıydı, dokuz sene evvel vefat etti. Annem de dört sene önce proje başladığında komşularının evlerinin yıkımına tanık olarak yine bu evde vefat etti. Yüz yıldan fazla tarihi var evimizin. Ana-baba ocağındayım ben. Osmanlı tapusu elimizde. Ben de annem ve babam gibi bu evde ölmek istiyorum. İnşaata, gürültüye alıştık artık. Ama hapis hayatı yaşıyoruz. Açık cezaevi gibi burası. Çıkış kapısının anahtarı var, inşaatta çalışanlarla birlikte bir tek ben ve çocuklarım girip çıkabiliyoruz buraya.

Risk alanı, binadan çıkın!

İki hafta önce belediyeden çağırdılar. Mustafa Çiftçi bana 600 lira kira desteği önerdi evimden çıkmam için. Kabul etmedim. Bana gerekçe olarak da, “Risk alanındasınız. Çoluğun çocuğun zarar görür” dedi. Beş yıldır risk alanında değiliz de şimdi mi risk alanındayız? Oraya gökten zembille inmedik. İnşaatlar bitmek üzere, pencereler takılıyor, neyin riskindeyiz? Benim kiraya çıkacak kudretim yok. Adam sanki kendi cebinden veriyormuş gibi bir imaj yaratıyor. Ben burayı terk etmek istemiyorum. Hiçbir şeye imza atmadım; atmam da.

En çok annemin çiçeklerine üzüldüm

Birkaç gün önce müştemilatları yıktılar. Çirkin alan dediler, ben KUDEB (Koruma Uygulama ve Denetim Büroları) ile anlaşmam olduğunu, onların yıkabileceğini söyledim ama dinlemediler yıktılar. Bu yapılar eskiden Sulukule aleminin yapıldığı yerlerdi. Annem yıllarca belediyeye vergi ödedi. O zaman kaçak değildi de şimdi mi kaçak? Eşyalarımız zarar gördü yıkım sırasında. Bir de neye üzüldüm biliyor musunuz; anneciğimden kalma çiçeklerime. Onlara canım gibi bakardım. Mis gibi kokarlardı, öbek öbekti.

Belediyeci oğluma kelepçe vurdu

Belediyeden bir görevli, oğlumu ters kelepçe yapıp sandalyeye oturttu. Basın yanımızda olsaydı keşke... Oğlum sağda solda beş liraya, 10 liraya çalışıyor, şimdi işsiz. Benim çocuğum kelepçeyi hak ediyor muydu? Evini savunduğu için mi terörist durumuna düşürüldü? Küçük kızım abisini öyle görünce görevlinin üstüne atladı; “Anneannemin evini neden yıkıyorsunuz” diye bağırarak. Ben benden gittim o an. Bizim arkamızda dayımız olsaydı, ensesi kalın, belediye böyle yapar mıydı? “Bahçene iki metre gireceğiz” dediler. Bana ait yere nasıl girerler? Bir karış sokmam toprağıma. Savcılığa başvurduk, idare mahkemesinde dava açtık. Tek başıma direniyorum.

AİHM’e kadar gideceğim!

Başbakanımız ‘Roman Açılımı’ yapıyor. Bu açılım gerçekse, Başbakanımız benim bu halimi görsün. Biz kimseyi dışlamıyoruz; kimse de bizi dışlamasın. Buraya gelenler güle güle otursunlar ama bize de kimse karışmasın. Komşularımın çoğu Taşoluk’a gitti, oooh püfür püfür... Güzel mi yani? Evler güzelmiş ama çalışma olanağı yok. Bütün arkadaşlarım gitti. Evimin başına bir şey gelecek diye korkuyorum. Onun için dışarı da pek çıkmıyorum, arada atölyeye gelip iş yapıyorum geçimim için. Nereye kadar varacaksa varacak. İnsan hakları mahkemesine kadar gideceğim.

ETİKETLER: kent
http://www.yapi.com.tr/haberler/direnisin-bedeli-acik-cezaevi_84687.html

Read Comment Section
İlk Yorumu Siz Yapın
Gönder

Yorumum onaylandığında e-posta ile bildir.

E-posta adresimle bültenlere abone olmak istiyorum

REKLAM VERİN

Haber gönderin Hemen haber gönderin

Sosyal Medyada Yapi.com.tr:

Abone Ol Yapı sektöründeki tüm gelişmelerden en önce siz haberdar olmak isterseniz e-bültenimize abone olun.
Bülten arşivine erişmek için tıklayın

REKLAM VERİN

Ajanda
TAMAMI » Bugünkü Etkinlikler BUGÜN:
Herhangi bir etkinlik mevcut değil!